من الفباي محبت رازتو آموختم  شمع جان از اخگر چشمان تو افروختم

سينه شد لوحي ونقش روي جانانم بر آن  ثروت عشقت به اعماق وجود اندوختم

آنوقت تو ر ا دیدم و دریافتم باید تو رو دوست داشته باشم

آنگاه كه به كوي ليلي ام دوان بودم

          خاك رهش را بوسه زن

                   خريدار ملامت مردمان ...

تجلي آن شعر سهرابم بود كه مي گفت:

          سلاخي زار مي گريست

                   به يكي قناري دل بسته بود ...

یادمو از سر بدر کن ----------چه بد کردم نکردم 

روز اول گفته بودی ولی از تو نشنیدم --------توی آینه ی دیروز کاشکی فردا رو میدیدم 

با تو عشق آمد و گم شد هر چه بود زیرو زبر شد

لحظه ها خالی و خسته زندگی بیهوده تر شد

                     گفتی از عشقم حضر کن چه بد کردم نکردم

                     فکر آزارو خطر کن چه بد کردم نکردم