زپشت شيشه ي احساس وپرده فرياد

تو مست رقص درختان ورعد پر خشمي

ومن خراب سكوتي پر از فغان،بيداد

چرا به شيوه ي طوفان قصيده مي خواني

غزلسراي مرا كردهاي خراب آباد

به واژه واژه شعرم به لحظه لحظه ي عشق

به اشك چشم يتيمي كه بر زمين افتاد

در آسمان پر از شوروشعله هاي شعف

شرار شهپر خود را نمي برم از ياد

دوباره مي گذرم از هجوم تندر ياس

دوباره دل مي سپرم به هرچه بادا باد

 براي آنكه بينم تو را دعا كردم

درون خلوت شب خدا،خدا كردم

ميان كوچه دلتنگ انتظار اي خوب

هزار مرتبه نام تو را صدا كردم

شكست آئينه قلب من هزاران بار

به سنگ جور تو آن را چو آشنا كردم

نبوده اي كه ببيني چو شمع،همه شب

چقدر در دل خود گريه بي صدا كردم

به مويه هاي غريبانه در دل شبها

گر ز بغض دلم دانه دانه وا كردم

ببين چه ساده دلم را دل غريبم را

به چشمهاي قشنگ تو مبتلا كردم

براي آنكه بداني تو حجم دردم را

به چند بيت،عزيز دل اكتفا كردم

هرجا غم تازه اي است،پيداست دلم

دلهاي شكسته را مبتلاست دلم

با اين همه مهر و مهرباني عجيب است

گاه غم خود،غريب و تنهاست دلم

وا كردن هر گره به تدبير خوش است

هر پا كه شود رها ز زنجير خوش است

اين سوخته را درون دريانبريد

بر تشنه عشق آب،شمشير خوش است 

صاعقه شعله كشيده است به برگ وبر من

گر گرفته است در آتش همه خشك و تر من

بي تو گلدان خيالم تهي از خاطرهاست

بوي پاييز گرفته گل نيلوفر من

آرزو داشتم گوشه آن باغ بزرگ

سايه سبز تو مي ماند به روي سر من

سوخت در حسرت باران و دگر سبز شد

ساقه ترد گل ناز ز خاكستر من

در دور دستها كسي را مي شناسم كه قلبي به وسعت دريا دارد. چشمهايش امتدادي از غمگين ترين غروب خورشيد زندگيش و تبسم لبانش گلچيني از غنچه هاي نو شكفته ي بهاري است.دستهايش به اندازه ي تمام كهكشانها جاي دارد و قدمهايش در ابتداي زندگيست،اورا و نگاههاي عاشقانه اش را

مي شناسم! نگاههاي مملو از ياس محبت گفتاري محكم و استوار عزمي راسخ او را كه با تمام رودها برادر است.اورا كه وجودش سرشار از آبي بي كران است.او را كه همراه نسيم صبحگاهي مي ورزد،آري او را مي شناسم!در دورستهاست ولي دوردستي كه همين نزديكيهاست خانه اش پر از سادگي،وصف كلبه اي بي ريا و محقر او را مي شناسم،او نيمه پنهان و روح گمشده ي من است،آسمان خانه اش هميشه آبي باد............

   او را مي شناسم..............

به خلوتگاه تنهايت دوباره خواهم آمد،وخواهم شكست سكوت تنهائيت را وتو را با خود، به تجلي گاه روشناي ميبرم بجايي كه احساس آئينه قابل لمس

باشد. به جايي كه سكوت معناي همه ي حرفهاي نا گفته است به دور دستها

به دياري كه آدمها زير سنگيني كوله بار خيانت بي صدا،نشنوند.......................

به دياري كه همه تن پوشي از صفا به همراه دستاويزي از راستگويي به تن كنند و در دشت وسيع صداقت همراه با رقص واژه ها و با ترانه سكوت به دلبري دلهاي عاشق بروند و از آنجا همگام با هم به ديار تو مي آئيم.............

.....................................تو اي تنها واژه معلوم......................................    

شبهاي زمستاني قلبم را چراغي نيست و ظلمت روحم را روشنايي ودر انزوايي   تنهاييم كور سوي اميدي نمي بينم.چه بس شبهاي كه دلتنگي صورتم را شسته و چه بسيار روزهايي كه بي قرارت بودم. غم هجرانت لحظه لحظه تكيدهترم مي كردوهيچ كس راز دلتنگيم را نفهميد.اما تو مي داني! مي داني

كه دلم تنگ است براي عاشقانه زيستن وعاشقانه نگريستن!!!!!!!!!!!!.............

منتظر باش اما معطل نشو

تحمل كن اما توقف نكن

قطعه باش اما لجباز مباش

بگو آري اما نگو حتما

بگو نه اما نگو ابدا

من به درماندگي صخره وسنگ من به آوارگي ابر و نسيم من به سرگشتگي آهوي دشت من به تنهايي خود ميمانم من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي گيسوان تو بيادم مي آيد.تو تماشا كن كه بهاري ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريكي ميگذرد و تو در خوابي و پرستوها خوابند و تو دور از هم ميپوسيم.غمم از وحشت پوسيدن نيست غمم از زيستن بي تو در اين لحظه پر مهر دلهره است.ديگر از من با خاك شدن راهي نيست.از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد خواهم مرد و غم تو اين غم شيرين را با خود خواهم برد...................................

مراصورت پرستان خوار دارند

ولي سيرت پرستان ميستايند

ميان سيرت و صورت خدايا:

دل زيبا به از رخسار زيباست

بپاس سيرت زيبا كريما

دلم بر زشتي صورت شكيباست.

ازبدانديشان نينديشم كه يار من تويي

فارغم از دشمنان تا دوستدار من تويي

خاطرم از دم سردي باد خزانم ايمن است

كز حديث تازه ورنگين بهار من تويي

ازدل افسرده جز دل آگاه نيست

آن كه داند وحشت شبهاي تار من تويي

اختر بيدار داند حال شب ناخفته را

 با خبر از ديده شب زنده دار من تويي

با تولاي تو از دشمن نينديشد رهي

بنده من شد فلك تا غمگسار من تويي

دمبدم نور اميدي ز نگاهت گيرم

مستي زندگي از چشم سياهت گيرم

هر نگاهت به تنم آتش تب ميريزد

بوسه اي ده كه بدين شعله گواهت گيرم

هر زمان مي دهدم چشم تو پيغام وصال

وين پيام از نگه گاه به گاهت گيرم

گل لب را به نسيم سخني رنجه مدار

كه هزاران خبر از طرز نگاهت گيرم

 مي روي در شب ظلماني ام اما مشتاب

تا من از اشك چراغي سر راهت گيرم   

بين دوست داشتن و عشق ورزيدن فرق زيادي است.

در دوست داشتن تعهدي وجود ندارد!

عشق ورزيدن تعهد است.

به همين علت است كه مردم زياد راجع به عشق حرف نمي زنند.

مرا به آغوشت را بده ميخواهم براي اولين بار ببوسمت بيا چشمانمان را

ببنديم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد و هر دو از فرط لذت در

آغوش يديگر نفس ميزنيم از لذت متناهي جسممان وجود نامتناهي خداوند

را با چشماني بسته تصور كنيم چشمانت را باز كن!؟ نه!... نه!... لبهايمان از

گرمي شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك خيس ما ساعتها كه در

آغوش يكديگر ميگرييم اي تنها هم آغوش من بيا كه احساسم را برايت

دست نخورده نگاه داشته ام و جسمم را به لذت بوسه اي نفروخته ام بيا

كه ميخواهم وقتي دستانت را به روي احساسم ميگذاري از فرط لذت قطره هاي

اشك بر گونه هايت بدرخشد ميخواهم با اشكهايت بر تمام احساسم بوسه زني

ميخواهم اشكهايت تمام روحم را خيس كنند بيا كه..............................