بي مهري و جفاي تو باور نمي كنم

دل را چنان به مهر تو بستم كه بعد از اين

ديگر هواي دلبر ديگر نمي كنم

رفتي و با تو رفت مرا شادي و اميد

 
ديگر چگونه عشق ترا آرزو كنم

 
ديگر چگونه مستي يك بوسه ترا

 
دراين سكوت تلخ و سيه جستجو كنم

ياد آر آن زن ‚ آن زن ديوانه را كه خفت

 
يك شب بروي سينه تو مست عشق و ناز

لرزيد بر لبان عطش كرده اش هوس

 
خنديد در نگاه گريزنده اش نياز

لبهاي تشنه اش به لبت داغ بوسه زد

افسانه هاي شوق ترا گفت با نگاه

 
پيچيد همچو شاخه پيچك به پيكرت

 
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

هر قصه ايي كه ز عشق خواندي

 
به گوش او در دل سپرد و هيچ ز خاطره نبرده است

دردا دگر چه مانده از آن شب ‚ شب شگفت

 
آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

با آنكه رفته يي و مرا برده يي ز ياد

مي خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

 
اي مرد اي فريب مجسم بيا كه باز

بر سينه پر آتش خود مي فشارمت

گفتم که: دلم در غم تو مانده پریشان       گفتی که:چه کنم با تو وآن جمله رقیبان

گفتم که:محبت به دلم راه ندارد؟              گفتی که:دگر مهر کجا بین غریبان؟

گفتم که:زمن رسم وفا را تو بیاموز           گفتی که:وفا نیست درین دوره ودوران

گفتم که:چرا این همه غمگین و ملولی؟     گفتی که:زجور وغم این دهر گریزان

گفتم که:گناه من شیدا ز چه باشد؟           گفتی که:همان عاشقی وریزش اشکان

گفتم که:من از دوری تو تاب ندارم            گفتی که:دگر از من وغم چشم بپوشان 

 گفتم که:حذر از غم عشق تو محالست        گفتی که:دلم را توازین بیش مسوزان

گفتم که:کنون با دل درمانده چه سازم؟      گفتی که:سفر کن که بود چره ودرمان

رفتم به سفر تا که شوم فارغ ازین عشق     فارغ زغم عشق تو وپستی دوران

رفتم به سفر تا که بگیرم مدد از غیر           دیدم که کسی نیست به همیاری مستان

دیدم که سفر بر غم عشق تو فزون کرد        از یاد نرفت عشق تو ای سرور خوبان

تمام لحظه ها یادت،به ذهنم شور می ریزد

به شام تار تنهایی،نگاهت نور می ریزد

به من سر می زنی هرشب،لطیف ونرم ورویایی

تورا حس میکنم ای جان،تو در هر گوشه پیدایی

تو باید با خدا باشی،که پاک وبی ریا هستی!

تو آن شهزاده عشقی،که در افسانه ها هستی!

مرا با خود ببر ای دل،ببر تا لحظه های دور

ببر تا لحظه آبی،ببر تا سرزمین دور

دوست دارم پروانه باشم

توی باغچه ها بگردم

به کسی چیزی نگم از

حسرت و غم و دردم

دوست دارم که ماهی باشم

توی اقیانوس مواج

یا پرستویی که ساخته

لونه ای رو شاخه کاج

دوست دارم ستاره باشم

توی آسمون تیره

فاصله يك خط تيره دز نگاه من وتوست

غربت كوچه خلوت كه پناه من وتوست

به فلك بستند پايم تا فراموشت كنم

آري،گويا عاشقي هم دلبخواه من وتوست

آسمان هم از غم ما بس پريشان حالي است

گريه شب هاي ابري،مال آه من وتوست

يوسف زيباي من هم آنقدرها پاك نيست

با گناه عاشقي اين خانه چاه من وتوست

مي دهد نور اميدي به تپش هاي دلم

آن كسي كه تا هميشه جان ماه من وتوست

من تو را مي جويم

در پس شاخه سرخ

پشت زيبايي باران حضور

ته آن كوچه باريك دلم

پي تو مي گردم

پي احساس لطيف عشقت

ليك شمان من اكنون گويي

قفل دروازه اين قلبم را

به نگاه گرمت

ناگهان باز نمود

پي تو مي گردم

پي نجواي خدا

پشت آن سرو بلند

پشت خار ترديد،پي امساك قناري

پشت آن آبي درياي خدا

من تو را مي جويم

روي پرهاي خيال

روي تنهايي خورشيد غريب

همه جا در پي تو

و به دور از نخوت

و به دور از ترديد

پي تو مي گردم

و خوشا آن لحظه هاي ناب كه

تا ابد بر قلبم

بر وجود و جانم

ردپاي مهرت

جريان خواهد داشت...

رفتي و مهر دلامون عشق رويايي شده

رفتي و پرواز هم كابوس تنهايي شده

رفتي و مهتاب هم ديگر نمي آيد شبي

رفتي و بارون همي يك اشك دريايي شده

رفتي و درد جدايي را كسي مرهم نشد

بودن تو هر شبم زيبا و يلدايي شده

اي عزيز لحظه هاي زندگي،اي مونسم

در كنارت شمع هم فانوس دريايي شده

دشت گل هاي شقايق بي وجود پاك تو

 همه مرارتها كه تا امروز كشيدم هنوز هم عاشقانه

 دوستش دارم و يگانه معبودم اوست. به ياد مي آورم

 روزهاي خوشبختيم را كه چون آفتاب هستي بخش بر

 وجودم طلوع كرد و برگهاي رخوت و سستي را كه

آخرين دقايق عمر خود را سپري مي كردند.با پرتوهاي پر

 تلالوئش به شكوفه هاي دردست تقديم كرد،خوني گرم

 را در شريانهايم جاري ساخت كه بعدها اين گرما خرمن

 هستيم را روشني بخشيد،نفسهايم عميق وبراي تنفس

 عطر مستانه ي وجودش بود،آرامش چشمانش براي

 پيكر رنجورم با آن موجهاي ملايم،دنيائي از آرامش بي

انتها بودومن اكنون خشنودم!چون اين گونه مي توان

 عشق را عاشقانه ستود.

!روانت از دست اين وآن خسته است

!هميشه وقتي رخسار اين جهان تاريكه

!هميشه وقتي درهاي آسمان بسته است

!هميشه گوشه گرمي بنام دل با توست

!كه صادقانه تر از هر كه با تو پيوسته است

!به دل پناه ببر،آخرين پناه توست

 !ترا چنان كه تمناي توست دارد دوست