 |
 |
|
| بزرگترین رنج دنیانداشتن مونس و غمخوار است... و از آن بزرگتر داشتن قلبی تهی از عشق است |
|
باران يادگار توست ... خاطره نمناکي نگاه من است
باران اشک آسمان است ... همانروزي که باريد و مرا از وداع خبر داد ... از آينده هاي بي تو بودن ... از حسرت! ليکن من آنقدر غرق در تو بودم که آسمان رااز ياد برده بودم ... نه تنها آسمان که تمامي دنيا را! باران ... دگر بار آمد و رفت ... و افسوس که اينبار تنها من بودم ودل ... در حسرت تو که بر چشمانم لبخندزني و گويي: ـــ باز هم چترت را فراموشش کرده اي؟ و من آرام گويم: ـــ دستان تورا که دارم! باکي نيست! و امروز تنها در آستانه پنجره ها با آسمان نجوا کردم : بارون رو دوست دارم هنوز ...... چون تورو يادم مياره |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم دی 1384ساعت 3:1 بعد از ظهر توسط تک رعد تنها |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
همیشه به خودم گفته ام زندگی یکبار اتفاق می افتد.
نباید روح زندگی را در خودمان بکشیم. بلکه باید حتی بعد از مرگ در یادها ویادگارها یمان زنده باشیم. |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1385 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 |
|
RSS
|