| تبليغات | X |
 |
 |
|
| بزرگترین رنج دنیانداشتن مونس و غمخوار است... و از آن بزرگتر داشتن قلبی تهی از عشق است |
|
آنگاه كه به كوي ليلي ام دوان بودم خاك رهش را بوسه زن خريدار ملامت مردمان ... تجلي آن شعر سهرابم بود كه مي گفت: سلاخي زار مي گريست به يكي قناري دل بسته بود ... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 7:5 قبل از ظهر توسط تک رعد تنها |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
همیشه به خودم گفته ام زندگی یکبار اتفاق می افتد.
نباید روح زندگی را در خودمان بکشیم. بلکه باید حتی بعد از مرگ در یادها ویادگارها یمان زنده باشیم. |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1385 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 |
|
RSS
|